Wśród chorób endokrynologicznych schorzenia przytarczyc, zaraz po cukrzycy i chorobach tarczycy, są jednymi z najczęstszych. Ze względu na trudności w obrazowaniu przytarczyc, wynikające z ich rozmiaru i lokalizacji, diagnostyka patologii polega głównie na wykonywaniu badań laboratoryjnych. Wydzielające parathormon gruczoły wpływają na gospodarkę wapniowo-fosforanową organizmu poprzez wpływ na metabolizm kości, produkcję aktywnej formy witaminy D3 w nerkach oraz wydalanie wapnia i fosforanów wraz z moczem. Znajomość tych mechanizmów jest podstawą dla interpretacji wyników badań diagnostycznych. Nie bez znaczenia w praktyce klinicznej jest wiedza o wykorzystanych testach pomiaru parathormonu, które mierzą różne jego fragmenty – zarówno te aktywne, jak i nieaktywne. Ponadto badania wykazują różną aktywność tego hormonu w zależności od oksydacji zawartych w jego łańcuchu aminokwasowym metionin. Co więcej, okazuje się, że wybór oznaczenia stężenia wapnia nie jest obojętny w procesie diagnostycznym, a wapń zjonizowany wydaje się lepiej reagować na wzrost PTH niż wapń całkowity. Wyniki badań laboratoryjnych wykorzystywanych w diagnostyce schorzeń przytarczyc mogą być zależne od wielu czynników, takich jak nieprawidłowości stężenia magnezu, leki mające wpływ na gospodarkę wapniowo-fosforanową, a także współistniejące choroby.