Salusyny są stosunkowo niedawno poznanymi peptydami charakteryzującymi się antagonistycznym działaniem biologicznym. Salusyna α wykazuje właściwości antyaterogenne, ograniczając odpowiedź zapalną m.in. poprzez zwiększenie ekspresji antagonisty receptora interleukiny1, natomiast salusyna β uznawana jest za formę proaterogenną, nasilającą aktywność cytokin i stres oksydacyjny, co sprzyja rozwojowi miażdżycy. Dualizm funkcjonalny tych peptydów czyni je potencjalnymi biomarkerami umożliwiającymi ocenę stopnia zaawansowania zmian miażdżycowych oraz ryzyka sercowonaczyniowego. Pomimo rosnącego zainteresowania mechanizmami molekularnymi działania salusyn, ich zastosowanie w praktyce klinicznej pozostaje ograniczone. Wynika to przede wszystkim z trudności analitycznych związanych z ich właściwościami fizykochemicznymi oraz braku standaryzacji procedur przedanalitycznych. Celem niniejszej pracy poglądowej jest omówienie głównych barier utrudniających wykorzystanie salusyn w diagnostyce klinicznej, ze szczególnym uwzględnieniem czynników wpływających na ich stabilność w materiale biologicznym. Przedstawiono znaczenie temperatury przechowywania, czasu od pobrania próbki do jej odwirowania oraz aktywności enzymów proteolitycznych obecnych w osoczu. Omówiono także mechanizmy degradacji peptydów oraz zjawisko nieswoistej adsorpcji do powierzchni laboratoryjnych, prowadzącej do zaniżenia oznaczanych stężeń – szczególnie istotnej w przypadku silnie hydrofobowej salusyny β. Praca prezentuje również dostępne metody oznaczania salusyn (RIA, ELISA) oraz aktualne dane dotyczące zależności ich stężeń od zaawansowania miażdżycy oraz współistniejących chorób, takich jak cukrzyca typu 2 i nadciśnienie. Dalsze badania i ujednolicenie procedur analitycznych mogą umożliwić szersze wykorzystanie salusyn w diagnostyce klinicznej.