Otyłość jest jednym z najpoważniejszych wyzwań zdrowia publicznego XXI wieku, a jej narastająca częstość prowadzi do wzrostu zachorowalności na liczne choroby metaboliczne, sercowo-naczyniowe oraz nowotworowe. Złożona etiologia otyłości, obejmująca czynniki środowiskowe, behawioralne i genetyczne, sprawia, że skuteczne leczenie wymaga wielokierunkowych interwencji. W ostatnich latach rośnie zainteresowanie farmakoterapią wspomagającą redukcję masy ciała, zwłaszcza lekami o udokumentowanym wpływie na gospodarkę węglowodanową i metabolizm energetyczny. Metformina, stosowana od dekad jako lek pierwszego wyboru w terapii cukrzycy typu 2, zwraca uwagę badaczy ze względu na swoje plejotropowe działanie wykraczające poza kontrolę glikemii. W literaturze coraz częściej podkreśla się jej potencjalny udział w modulowaniu masy ciała, funkcji mikrobioty jelitowej, procesów zapalnych oraz parametrów metabolicznych związanych z insulinoopornością. Jej niska cena, wysoki profil bezpieczeństwa i szerokie zastosowanie kliniczne czynią ją atrakcyjnym kandydatem do terapii wspomagającej leczenie otyłości, szczególnie u wybranych grup pacjentów. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie aktualnego stanu wiedzy dotyczącej roli metforminy w leczeniu otyłości, z uwzględnieniem mechanizmów działania, dowodów klinicznych, potencjalnych korzyści oraz ograniczeń terapii. Omówiono zarówno wyniki badań dotyczących redukcji masy ciała, jak i wpływu metforminy na kluczowe aspekty metaboliczne, takie jak insulinowrażliwość, tkanka tłuszczowa trzewna czy parametry zapalne. Uwzględniono także jej zastosowanie w szczególnych populacjach, w tym u pacjentów z PCOS oraz u osób z przyrostem masy ciała indukowanym lekami przeciwpsychotycznymi. Przegląd ten ma na celu uporządkowanie dostępnych danych oraz wskazanie potencjalnego miejsca metforminy w nowoczesnych strategiach terapeutycznych leczenia otyłości, w kontekście dynamicznie rozwijających się opcji farmakologicznych.